وسواس پوست كنی

مدیر مرداد ۰۰ ({{ avg }})

ملاک های تشخیصی

الف) کندن مکرر پوست که به ضایعات پوستی منجر می شود.

ب) اقدامات مکرر برای کاهش دادن یا متوقف کردن پوست کنی.

ج) پوست کنی از لحاظ بالینی موجب ناراحتی یا نقص قابل ملاحظه ای در کارکرد اجتماعی، شغلی یا زمینه های مهم

دیگر می شود.

د) پوست کنی از اثرات فیزیولوژیکی یک ماده (مثل کوکائین) یا عارضه جسمانی دیگر (مثل گال) ناشی نمی شود.

ه) برای پوست کنی نمی توان برحسب نشانه های اختلال روانی دیگر تبیین بهتری به دست داد (برای مثال هذيانها یا توهم های بساوشی در اختلال روان پریشی، تلاش برای بهبود یک عیب یا نقص خیالی در وضع ظاهر در اختلال بدشکلی بدن، حرکات قالبی در اختلال حرکت قالبی، یا مبادرت به آسیب زدن به خود در خود اسیب رساني غیرخودکشی گرایانه).

 

ویژگی های تشخیصی

ویژگی اصلی اختلال پوست کئی درواقع کندن مکرر پوست خود است (ملاک الف)، صورت، دست وبانو از سایر نواحی بدن می کنند، اما بسیاری از افراد نواحی متعددی از بدن خود را دچار ضایعه می نماید افرادی ممکن است پوست سالم، پوست ناهموار، ضایعاتی مثل جوش یا پینه، یا زخم های ناشی از کندنت را بکنند. اکثر آنها پوست خود را با ناخن می کنند، اما خیلی ها این کار را با موچین، سنجاق ته گرد یا اشياء دیگر انجام می دهند. علاوه بر کندن پوست ممکن است مالیدن، فشردن، زدن اشیای نوک تیز و گاز گرفتن پوست هم در کار باشد. مبتلایان اختلال پوست کنی غالبا مدت زمان قابل ملاحظه ای را صرف رفتار پوست کنی می نمایند که گاهی چند ساعت در روز طول می کشد و این کار ماهها یا سال ها ادامه می یابد. براساس ملاک الف، پوست کنی به ضایعات پوستی منجر می شود، اگرچه مبتلایان این اختلال اغلب می کوشند این ضایعات را (با آرایش یا به وسیله لباس یا کلاه یا روسری) بپوشانند یا مخفی کنند. مبتلایان اختلال پوست کئی اقدامات مکرری برای کاهش یا متوقف کردن پوست کنی انجام داده اند (ملاک ب).

ملاک ج دلالت بر این دارد که پوست کئی موجب ناراحتی قابل ملاحظه بالینی با نقص در کارکرد اجتماعی، شغلی یا سایر زمینه های مهم می شود. اصطلاح آشفتگی شامل عواطف منفی در کسی است که اقدام به پوست کنی می نماید مثل احساس از دست دادن کنترل، خجالت و شرم، امکان دارد نقص قابل ملاحظه ای در زمینه های مختلف کارکرد (برای مثال اجتماعی، شغلی، آموزشی و تفریحی) ایجاد شود که علت آن تا حدی اجتناب از موقعیت های اجتماعی است.

 

شیوع

در جمعیت عمومی، شیوع کلی اختلال پوست کنی در بزرگسالان ۱/۴ درصد یا اندکی بالاتر است. سه چهارم یا بیشتر افرادی که این اختلال را دارند زن هستند. این امر احتمالا بازتاب نسبت جنسیتی واقعی این اختلال است، اگرچه امکان دارد نشانگر شیوه متفاوت درمان جویی براساس جنسیت و نگرش های فرهنگی در خصوص ظاهر یا قیافه نیز باشد.

 

شکل گیری و روند

اگرچه مبتلایان اختلال پوست کنی ممکن است در سنین مختلفی باشند، شروع آن عمدتا طی نوجوانی و معمولا همراه با آغاز بلوغ یا پس از آن است. این اختلال اغلب با یک مشکل پوستی مثل جوش با آکنه شروع میشود. احتمال دارد محل کندن پوست به مرور زمان تغییر یابد. روند معمول آن، مزمن است؛ و اگر درمان نشود تا حدی نوسان دارد. این اختلال در برخی از افراد ممکن است هر بار هفته ها، ماهها یا سالها ظاهر و ناپدید شود

 

عوامل خطرساز و پیش آگهی

عوامل ژنتیکی و فیزیولوژیکی. اختلال پوست کنی در افرادی که گرفتار اختلال وسواس فکری - عملی هستند و خویشاوندان درجه اول آنان، شایع تر از جمعیت عمومی است.

 

نشانگرهای تشخیصی

بیشتر کسانی که اختلال پوست کنی دارند به آن اقرار می کنند؛ بنابراین به ندرت بررسی های پوست شناسی ضرورت پیدا می کند، با این همه، این اختلال ممکن است ویژگی های آسیب شناسی پوستی خاصی داشته باشد

 

برچسب ها : وسواس پوست كنی

فرم ارسال دیدگاه

MindeCenter ارتباط با ما

با کارشناس های ما از طریق راه های زیر در ارتباط باشید

آدرس

تهران خیابان آفریقا، بالاتر از میرداماد، نبش کوچه آناهیتا، ساختمان پزشکان آناهیتا، پلاک 182، طبقه4، واحد 14

پست الکترونیکی

info@mindecenter.com

MindeCenter فرم ارسال پیام