اختلال یادزدایشی

مدیر آبان ۹۸ ({{ avg }})

یادزدایشی

اختلال های یادزدایشی

اختلال هایی که در بخش «اختلالهای یادزدایشی» مطرح می شوند با اختلال در حافظه مشخص می شوند که یا از اثر فیزیولوژیایی مستقیم یک بیماری جسمانی ناشی می شوند، یا اینکه نتیجه آثار به جا مانده از یک ماده هستند (برای مثال دارویی که مورد سوء مصرف قرار می گیرد، دارو درمانی، یا قرار گرفتن در معرض زهر). اختلالهای این قسمت از نظر جلوه های نشانه شناختی با اختلال حافظه وجه اشتراک دارند، اما سبب شناسی آنها از یکدیگر متمایز است.

ویژگی های تشخیصی فهرست شده در اینجا به اختلال یادزدایشی ناشی از یک بیماری جسمانی (مانند آسیب بدنی و کمبود ویتامین) و اختلال یادزدایشی پایدار ناشی از مواد (از جمله عوارض جانبی داروها) مربوط می شوند. به علاوه، اختلال یادزدایشی که به گونه ای دیگر مشخص نشده است در این بخش برای تظاهراتی گنجانده می شود که متخصص بالینی نمی تواند سبب شناسی خاص اختلال حافظه را برای آنها تعیین کند.

یادزدایشی

ویژگیهای تشخیصی

توانایی افراد دچار اختلال یادزدایشی برای آموختن اطلاعات جدید یا به یاد آوردن رویدادهای قبلی یا اطلاعاتی که قبلا آموخته اند مختل است. اختلال حافظه باید به اندازهای شدید باشد که اختلال چشمگیر در کارکرد اجتماعی یا شغلی را موجب شود و در مقایسه با سطح کارکردی گذشته کاهش قابل ملاحظه ای را نشان دهد. اختلال حافظه نباید منحصرا در طول مدت یک دلیریوم یا زوال عقل رخ دهد .

توانایی آموختن و به یاد آوردن اطلاعات جدید همیشه در اختلال یادزدایشی مختل شده است، در حالی که اشکال در به یاد آوردن اطلاعاتی که قبلا آموخته شده اند. دارای تغیید بوده و به محل و شدت آسیب مغزی بستگی دارد. نقص حافظه در تکالیفی بد که مستلزم یاد آوری خود به خودی است و همچنین ممکن است در مواقعی که برای محرکهایی را به آزمودنی ارایه می دهد که بعدا آنها را به یاد آورد، مشهود باشد اینکه کدام ناحیه مغز آسیب دیده باشد، نقصها ممکن است عمدتا به محرکهای کلامی با با مربوط باشند.

یادزدایشی

در برخی از انواع اختلال یادزدایشی، ممکن است فرد خاطرات گذشته سار دور را بهتر از خاطرات اخیر به یاد بیاورد (برای مثال امکان دارد کسی بستری شدن در بیمارستان را که ده سال قبل از معاینه اتفاق افتاده است به طور کامل به یاد بیاورد، اما از اینکه اکنون در بیمارستان است به کلی بی خبر باشد).

در صورتی که اختلال حافظه منحصرا در طول مدت دلیریوم رخ دهد (برای مثال تنها در زمینه کاهش توانایی حفظ و تغییر کانون توجه رخ دهد)، تشخیص اختلال یادزدایشی داده نمی شود. توانایی تکرار فوری یک رشته اطلاعات ترتیبی (برای مثال تکرار چند رقم) معمولا در اختلال یا دزدایشی مختل نمی شود.

یادزدایشی

هرگاه چنین اختلالی مشهود باشد، حاکی از وجود اختلال در توجه است که ممکن است نشانگر دلیریوم باشد. همچنین در صورت وجود دیگر نقصهای شناختی که مشخصه زوال عقل هستند (مانند زبان پریشی، کنش پریشی، ادراک پریشی، اختلال در کارکرد اجرایی نباید این تشخیص مطرح شود. افرادی که دچار اختلال یادزدایشی هستند ممکن است بر اثر نقص حافظه، اختلال عمده ای را در کارکرد اجتماعی و شغلی خود تجربه کنند، و در شدید ترین حالت، به مراقبت دایمی دیگران نیازمند باشند تا تغذیه و مراقبت صحیح آنان تضمین شود.

برچسب ها : اختلال های یادزدایشی

فرم ارسال دیدگاه

MindeCenter ارتباط با ما

با کارشناس های ما از طریق راه های زیر در ارتباط باشید

آدرس

تهران خیابان آفریقا، بالاتر از میرداماد، نبش کوچه آناهیتا، ساختمان پزشکان آناهیتا، پلاک 182، واحد 14

پست الکترونیکی

info@mindecenter.com

MindeCenter فرم ارسال پیام